,,ชะอำทริปครั้งที่หนึ่ง
2007-10-27 00:00:00
ทริปชะอำเมื่อครั้งก่อนเก่า
วันแรก
อีกิ่งและเพื่อนร่วมชะตากรรมอีก 5 ชีวิตอันได้แก่
หวาน เจิ้น บิ๊ก เอ็มม่า และอีน้องขวัญ
มารวมตัวกันที่อนุสาวรีชัยสมรภูมิ
เพื่อนั่งรถตู้ไปชะอำ
เมื่อทุกคนมาถึง
กิ่งกับบิ๊กก้เกิดอาการเปรี้ยวปากอยากแดกขึ้นมา
ก็เลยเลยขึ้นไปบน BTS เพื่อไปซื้อพรานทะเลมากิน
และด้วยความหรูไฮ
เราจึงสั่งซูชิตอแหลมาคนละกล่อง
เนื่องด้วยเพลานั้นเป็นเทศกาลกินเจเพิ่มน้ำหนัก
คุณพี่ที่เป็นคนขายก็เลยแถมหมี่ซั่วมาให้อีกกล่อง
นอกจากนั้น
เอ็มม่ากับน้องขวัญก็ได้ข้าวไปอีกคนละกล่อง
เอ็มม่านี่ไม่แน่ใจว่ากินอะไร
แต่อีน้องขวัญกินข้าวราดปลาหมึกไข่เค็มแน่นอน
พอกลับลงมาข้างล่าง
หวานกับเจิ้นก็ไปจัดการเรื่องรถเรียบร้อย
เราก็เลยยกกระเป๋าตามไปตรงคิวรถ
และได้พบกับรถตู้ที่ดูน่าเชื่อถือได้หนึ่งคัน
ที่บอกว่าน่าเชื่อถือเพราะมันเป็นรถที่ค่อนข้างจะใหม่และใหญ่ได้อยู่
ในรถมีคนนั่งอยู่แล้วเกือบเต็ม
อีน้องขวัญกับเอ็มม่าไปนั่งหลังสุด
อีหวานนั่งแถวถัดมา
อีเจิ้นนั่งหลังคนขับ อยู่ข้างๆฝรั่งผัวเมีย
แล้วอีกิ่งกับอีบิ๊กล่ะ?
แน่นอนค่ะ
วีไอพีสุดๆกับสองสาวพร้อมกล่องข้าวหรูไฮ
เราได้รับเกียรติให้นั่งข้างคนขับนั่นเอง!!~
เมื่อขึ้นไปนั่งด้วยความยากลำบากได้แล้ว
(ที่บอกว่ายากลำบากเพราะรถมันสูงมาก และความที่ช่วงขากูสั้นจึงทำให้ขึ้นได้ยากจริงๆเลยอีห่า)
คนขับยังไม่มา
ไอ้เรานึกไปว่าคงกำลังร่ำลาลูกเมียเพราะอาจเสียชีวิตในขณะปฏิบัติภารกิจ
บิ๊กก็เลยเชิญชวนให้เปิดกล่องซูชิตอแหลกินเพราะหิวจัง
ในขณะที่กำลังคีบซูชิเข้าปากนั่นเอง!!
คนขับที่เรารอคอยก็ขึ้นรถมา!!
พร้อมทำหน้าถมึงทึง
แล้วพูดด้วยเสียงที่ไม่ดังเท่าไหร่ (แค่ไกลไปหลายเมตร)
"นี่อะไรเนี่ย เอาของขึ้นมากินบนรถแบบนี้ได้ยังไง โอ๊ย ยย ไม่ไหวๆ นี่รถแอร์นะ เดี๋ยวก็เหม็นไปทั้งรถหรอก เนี่ย ปิดๆ ปิดกล่องเดี๋ยวนี้เลย!!!"
อีกิ่งกับบิ๊กเกิดอาการอึ้งแดกกระทันหัน
"ค่ะๆๆ เดี๋ยวจะเก็บค่ะ"
"โอย ยย ดูซิเนี่ย กลิ่นหึ่งไปทั้งรถแล้ว รบกวนคนอื่นจริงๆเลย รู้มั้ยว่ารถแอร์เนี่ยมันเอาของขึ้นมากินไม่ได้ เคยนั่งรึป่าวห๊ะรถแอร์น่ะ รถแอร์เนี่ยเคยนั่งมั้ย รถแอร์น่ะ ไม่ใช่สิบล้อนะจะได้เอาอะไรขึ้นมากินได้น่ะ!!"
....
เจ็บมากค่ะ
เจ็บยิ่งกว่าเข็มด่าอั้มเมย์ฟังภาษาอังกฤษไม่ออก
กูโดนคนขับรถตู้ด่านั่งสิบล้อ
อื้อหือออ
รู้จักซูชิมั้ยคะอีคนขับ ซูชิน่ะค่ะ รู้จักมั้ยย
กูไม่ได้เอาปลาร้าบ้านมึงขึ้นมาแดกบนรถนะคะกลิ่นมันถึงจะได้ลอยฟุ้งจรุงใจไปทั่วคันรถขนาดนั้น
แล้วด่ากูนั่งสิบล้อ
อู๊ยยย อีตูดทองคำ อีนั่งรถแอร์แต่เกิด
ถุ้ย
กูรู้นะว่าก่อนที่มึงจะมาขับรถตู้เนี่ย มึงนั่งเมล์เครื่องมาก่อน
หอดหลอดดองเค็มมาก
ปากมันอมขี้ไว้แบบนี้นี่แหละถึงต้องมาขับรถตู้รับใช้คนอื่นงกๆตลอดชาติ
อีกิ่งสรรเสริญคนขับในใจอย่างชื่นชมกับวาทศิลป์ในการพูดที่เรียงร้อยมาอย่างน่าฟัง
เอาเถอะค่ะ
เราผิดจริงที่เอาของขึ้นมาแดกไม่ดูตาม้าตาเรือ
กิ่งกับบิ๊กมองหน้ากันแล้วเก็บซูชิตอแหลใส่ถุง
ในเพลานั้นเอง
คนขับนักวาทศิลป์ของเราก็หันไปพูดกับเพื่อนนอกรถ
อันที่จริงชั้นก็ไม่ได้อยากจะฟังบทสนทนาของพวกเค้าเท่าไหร่
แต่ด้วยความที่นั่งใกล้กันโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้ได้ยินคนขับพูดอยู่หนึ่งคำ
"โอ๊ยย ย อีดอกก" (นิ้วก้อยกระดิก หวานแอบบอกว่าเค้าเพ้นท์เล็บด้วย)
ชัดมากค่ะ
กูอโหสิกรรมให้กับที่มันด่ากูก่อนหน้านี้ละกัน
ชะนีกลายพันธุ์ก็ปากไม่ดีแบบนี้แหละค่ะ
ให้อภัยมันซะ
ในเมื่อแดกไม่ได้
การเดินทางสองชั่วโมงเศษของพวกเราจึงไร้กิจกรรมทำโดยสิ้นเชิง
กิ่งกับบิ๊กก็เริ่มสนทนากัน โดยเลือกเอาหัวข้อที่คาดว่าเหมาะสมแก่เวลาและสถานที่ที่สุด
(เสียงระดับหนึ่ง)
กิ่ง : บิ๊กคะ มันด่ากูนั่งสิบล้ออ อีห่าา คนขับรถตู้ด่ากูนั่งสิบล้ออ กูเสียใจค่า าา
บิ๊ก : ค่ะๆ กูก็ได้ยิน มันร้ายมากค่ะมึง
กิ่ง : อีห่าา า พ่อกูยังไม่เคยนั่งสิบล้อเลย มันด่ากูนั่งสิบล๊ออออ
บิ๊ก : บ้านพ่อมันไม่มีซูชิแดกเหรอคะ ไม่รู้เหรอว่าซูชิมันไร้กลิ่น
กิ่ง : กูไม่รู้ค่า าาา รู้แค่ว่าอีห่านี่ไร้การศึกษา ด่ากูนั่งสิบล๊อออ
บิ๊ก : ค่ะๆ แต่นี่มันถิ่นเค้า เดี๋ยวไม่พอใจแล้วไล่เราสองคนไปนั่งสิบล้อแล้วเราจะลำบากนะคะ
กิ่ง : ฮืออ กูแค้นใจ กูเกลียดมัน (ขยับไปเบียดบิ๊ก)
บิ๊ก : แค้นนี้ต้องชำระค่ะอีกิ่ง
กิ่ง : พอถึงชะอำกูจะเอาโชยุป้ายเบาะมัน ฮือๆๆ (ขยับไปเบียดบิ๊กอีก)
คนขับ (เสียงระดับสิบ) : อยู่ในความสงบได้มั้ย ไม่งั้นจะไล่ไปนั่งข้างหลังนะ เห้ออ ไม่น่ามาขึ้นรถคันนี้เลย!!
กิ่งและบิ๊กจึงไร้กิจกรรมทำโดยสิ้นเชิง
บิ๊กหันไปด้านหลัง หวังจะเห็นสายตาแห่งความเห็นใจจากเพื่อนร่วมทริป
แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะมีเพียงใบหน้ากลั้นหัวเราะของพวกมัน
รักกูจริงๆเลย
เอาเถอะค่ะ ถ้าเล่าต่อมันจะเป็นเรื่องไม่จบไม่สิ้น
แต่จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชั้นและบิ๊กนั่งเบียดกันเหมือนสก๊อยนั่งตักแว๊น
หน้ามันเป็นยังไงชั้นยังจำไม่ได้เลย เพราะไม่กล้าแม้แต่จะชายตามอง
จำได้เพียงว่านั่งฟังเพลงกับบิ๊กไปตลอดทาง
และมีเพลงหนึ่งที่เราทำปากลิปซิงค์ด้วยความซาบซึ้งในบทเพลง เพราะมันตรงความรู้สึกชั้นกับบิ๊กเหลือเกิน
"เลท มี โก โฮ๊มมม โฮมมมม โฮมมมมมมม มม"
ปล่อยกูกลับบ้านเถอะ กูกลัวมึง T^T
อย่างไรก็ตาม เราทุกคนมาถึงชะอำโดยสวัสดิภาพ
แม้ว่าการเดินทางไม่ราบรื่น
คนขับรถเป็นกระเทยที่ไม่น่าคบ
แต่เมื่อมาถึงที่พัก
กิ่งและบิ๊กก็เปิดกล่องซูชิตอแหลขึ้นมากินเสมือนหนึ่งกินให้หายแค้น
เมื่อกินเสร็จ ทุกคนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินมานั่งริมหาด
สั่งของกินมานั่งกินเล่น
กินไปกินมา เบ็ดเสร็จปาเข้าไปครึ่งพัน
เหลือเพียงซากกุ้ง หอย ปู ปลาไว้ให้ดูเป็นที่ระลึก
พอกินเสร็จเราก็มาปรึกษากันว่าควรเปลี่ยนที่พักดีมั้ย
เพราะที่พักเก่ามันใหญ่มาก
แล้วก็ดูเหมือนบ้านพักคนงานมากกว่าจะเป็นบังกะโล
สุดท้าย เราก็ย้ายมาอยู่โรงแรม
ซึ่งห้องก็สวยดี อยู่กันไปสองห้อง
พอตกเย็นก็ไปเล่นน้ำทะเลตามประสาเด็กบ้านนอกไม่เคยเห็นทะเล
แล้วก็กลับมากินข้าวเย็นที่ป้าหวานเอามาให้
มีอาหารอย่างนึงที่ชั้นติดใจมาก
เป็นอาหารชนิดใหม่ทีเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น
อีหวานบอกว่าเป็นหมึกสามรส
มันเป็นปลาหมึกยัดใส้อยู่ในน้ำแกงรสชาติไม่เคยพบเจอ
แต่อร่อยนะ ไม่ใช่ไม่อร่อย
มันแค่แปลก เพราะชั้นไม่เคยกิน
อีหวานยืนยันหนักแน่นว่าพอมันจำความได้แม่มันก็กรอกน้ำซุปนี่ใส่ปากแล้ว
จึงไม่ถือว่าเป็นอาหารชนิดใหม่แต่อย่างไร
ชั้นก็เลยลองถามคนอื่นดูว่ามีใครเคยกินรึเปล่า
ถามไปถามมาก็ไม่มีใครเคยกิน
อีหวานเลยเริ่มไม่มั่นใจว่าปลาหมึกสามรสของมันเป็นอาหารสากลแน่รึเปล่า
"หรือบ้านกูจะกินอยู่บ้านเดียว" อีหวานกล่าวด้วยความไม่แน่ใจ
พอกินเสร็จก็เริ่มทำกิจกรรมที่ขาดไม่ได้เลยในทุกทริป
นั่นก็คือ
วงไพ่
การเล่นไพ่นั่นเองค่า~
อีห่า
ทุกคนเล่นไพ่กันบ้านบึ้มมาก
แต่ความจำกูไม่ค่อยครบถ้วนเท่าไหร่เลยไม่รู้ว่าเล่นกันถึงกี่โมง
รู้แค่ว่าพอตื่นมาตอนห้าทุ่มกว่าๆ ทุกคนก็มานั่งอยู่ริมระเบียง
แล้วคุยกันเรื่องโลกร้อน
อีห่า
กูตื่นมากูก็ปวดหัวแล้ว มาเจออีพวกนี้ถกกันเรื่องโลกร้อนก็ยิ่งปวดหัวเข้าไปใหญ่
ไม่รู้จะทำไงดี อีเจิ้นก็ผลักกูลงเตียงแล้วเริ่มปลุกปล้ำ
อ่ะไม่ใช่
อีเจิ้นไล่ให้กูไปนอน
แล้วทุกคนก็เริ่มตามเข้ามานอน
ได้ข่าวว่าจองไว้สองห้อง แล้วมาเบียดกันห้องเดียวทำไมวะ
ด้วยความที่ยังมึนอยู่ก็เลยไม่ได้เถียงอะไรมาก
เค้าให้นอนตรงไหนก็นอน
ง่ายดีว่ะ 55
ทริปชะอำเมื่อชาติที่แล้ว
เพิ่งมาอัพเอาป่านนี้
